Aniversario

Fue en Diciembre de 2007, cuando aprovechando las facilidades, decidí abrirme un blog más. No estaba muy seguro entonces para qué lo usaría, sólo sabía que quería guardar allí algunas cosas. Paulatinamente, se fue volviendo mi blog de desahogo. Y así ha sido. En algún momento intenté entradas que no tenían qué ver con toda la frustración que he padecido últimamente, pero siempre terminé en lo mismo. Haciendo berrinches por las cosas que no han podido ser...

Día Cero


Veo lo que creo ver y no veo más
De lo que pueda contar no recuerdo nada
No hay necesidad de hablarlo más

Creo creer, temo temer que esto es verdad
la vida se nubló en su totalidad
Estoy perdido
y no sé mirar lo que dejé allá atrás

En ese camino largo que un día me vio caminar
Nació esta ciega herida
Que borró hoy día mi ayer

Personas extrañas hablan de quien fui
Pretenden darme valor sin que sepa nada
No hay necesidad ni siquiera de llorar por estar así

Mi amnesia me dice absolutamente nada más
que esta sensación de ansiedad

En ese camino largo que un día me vio caminar
Quemé una biografía
Y soplé cenizas del ayer
No intenten enseñarme
Quien me quiso y a quien debo amar
Comienza el día cero
Y mañana su continuidad


Ok. La ley no es precisamente mi banda favorita.

Pero en esta ocasión, venía al caso con mis divagaciones sobre ese conflicto que he tenido todos estos meses, que versa sobre si creer, temer, asumir, con sus respectivas combinaciones y variantes.

Ouch

La razón obra con lentitud, y con tantas miras, sobre tantos principios, que a cada momento se adormece o extravía. La pasión obra en un instante.
Blaise Pascal

Ya no puedo. Cuando intento ser abstracto, termino confundido; y cuando intento entender las cosas, basado en lo poco de razonable que me queda, me doy cuenta de que las cosas me siguen doliendo casi tanto como cuando pasaron. Ya intenté decirme "ya, suficiente. Al diablo con todo esto". Pero no funciona, y me siento además frustrado por no saber engañarme. Por el contrario, a veces me digo 'ánimo, trata de aguantar, que las cosas acabarán resolviéndose' y entonces me siento frustrado de nuevo porque siento que estoy alimentando expectativas que certeras o falsas, aterran por igual.

Francamente no sé cómo pasó; yo solía jactarme de no permitir que las frustraciones me afectaran tanto; o al menos, procuraba ni mostrarlo, ni mucho menos admitirlo. Pero el tema es que ocurrió, y no hallo cómo liberarme. Me cuesta creer, pero tampoco he podido dejar de hacerlo. Me esfuerzo en no soñar despierto, pero los sueños llegan solos en las noches...

I no obstant això, es mou. 

Encara en aquests dies quan sembla que no li queda més pluja als núvols, quan la tenebra acull amb el seu mantell suau i fa que l'encara llum més pàl·lida alum l'interior, fins i tot en les escletxes del solsticio de l'espera, quan l'aire olora a sorra i amaranto, segueixo esperant la serp que em dugui fins al teu lloc.

Cenicienta, de nuevo.

Si algo disfruto mucho de Matilde, es que suele ser muy constante con sus alegorías. Ya me había detenido con la magia de la humilde muchacha, que un día decide librarse de las ataduras, y huír a un mundo salvaje que terminó devorándola.

Quizá algo que no contemplé, es que la chica volvería, a hablar con eco, a seguirme contando sus historias, a volvérseme un mostro más, otra vez prestado...